دستتو حرکت میدی... کیفشو بر میداری...
الان خودش داخل کیفه... کیف هم ک بغلته...
یه لبخند ملیحی میزنی و کیفو میذاری زمین...
[بییییزززز] زیپِ اول رو باز میکنی...
[بییییزززز] زیپِ دوم رو باز میکنی...
وای وای لحظه ی دوست داشتنی رسید...
درِ کیفو آروووم آروووم باز میکنی...
به به...داره بوی خوبی به مشام میرسه :))
بازم بازش میکنی...
وااااای...بوی خودشهههه...یه بوی خاص...
حالا...از توی کیف درش میاری...اول یه نگاه میندازی بهش...
پشتشو نگاه میکنی...نیمرخش میکنی و نگاش میکنی...
چقد تو خوشگی ؛ )
حالا چیکار میکنی؟
آفرین آفرین...بغلش میکنی...
بو میکنیش...
به به...
بوی بدنه ش...بوی تار هاش -_-...بویی ک داخل قلبش محبوس شده :))
گوشیاشو بگوووو اصن...
ای جان :))
و حالا شروع میکنی به لمس کردنش...
و اونم در جوابش باهات حرف میزنه :)
بی کلام حرف میزنه...
حس خوب :)
پ ن : البته وقتی ک خوب بلدش باشی
و به اون درجه از عرفان برسی
،
میشه حس خوب...ولی بازم خوبه :)
برچسب:
نویسنده: مهراد یزدانی